Baba kaybı, insanın hayatında derin ve kalıcı bir boşluk bırakır.
• Çocukken ve gençken bu eksiklik anlaşılmaz; hayatın zorluklarıyla büyüdükçe fark edilir.
• Baba gidince insan bir anda olgunlaşır; güven duygusu ve çocukluk sona erer.
• Günlük hayatta, özel günlerde ve başarı anlarında “Keşke burada olsaydı” düşüncesi hep içten gelir.
• Baba sadece bir insan değil; duvar, omuz, dayanak noktasıdır. O yıkıldığında içteki huzur da kaybolur.
• Bu özlem, insanın ömrü boyunca süren bir eksikliktir.
• Babası hayatta olanlar için en değerli şey susup sarılmaktır; olmayanlar için ise bu eksiklik karakterin bir parçası olur.
• Sonuçta, baba kaybı insanın kalan ömrünü biraz eksik yaşamasına sebep olur.