Dalları ayet gibi izanlıyken , yaprakları neden sezmekden bi haber?
Heyecanlı bakışlarımı arıyorum kuşların kanat çırpışındaki telaşında.
Bir türlü konamadığım ağacın dallarına bakıyorum neden diyorum uzaktan bu kadar heybetliyken , yaşanılası bir yer değil ?
Dışı bu kadar masumken içi nasıl bu kadar karanlık?
İnsan neyi özler ?
Bu muammalı gidişte sadece papatyalar özgür gibi
~ayz