İçindekini söyleme ihtimâli olsa bile söylemeyenler var bir de. Söz ile kalp kırmayan, kusuru yüze vurmayan, uyarıyı adabına göre yapan ve hakaretten kaçınan kimseler, insandır.
Karamsarlık, türlü vesvesenin rahmidir. Ümid edecek hiçbir şey kalmasa bile, insan yine de ümid edecek bir şey bulmak zorunda kendine. Çünkü hayat, ümitlerden örülü iplerle tutunur beşere.
