"Bir ağlama sesi duyuyor musun?" dedi.
Martha şaşırmış göründü.
"Hayır, " diye cevap verdi. "Rüzgardır... Bazen fundalıkta birisi kaybolmuş da inliyormuş gibi sesler çıkarır. Rüzgarın bir sürü sesi var."
"Ama dinle," dedi Mary. "Bu evin içinden... sanki şu uzun koridorların birinden geliyor."
O sırada alt katlarda bir yerde bir kapı açılmış olmalıydı, çünkü koridorda sert bir rüzgar esti, oturdukları odanın kapısı büyük bir gürültüyle açıldı, ikisi de yerlerinden sıçrarken ışık söndü, ağlama sesi uzak koridordan sürüklenip yanlarına geldi, öyle ki eskisinden daha net duyuluyordu artık.
"İşte!" dedi Mary. "Söylemiştim sana! Biri ağlıyor... Üstelik yetişkin biri de değil bu."