Kaç arkadaşım, yalnızlığına: zehirli sineklerin seni soktuğunu görüyorum. Kaç, sert ve güçlü bir havanın estiği yere!
Kaç yalnızlığına! Küçük ve acınası insanların çok yakınında yaşadın. Kaç onların görünmez intikamlarından!
Ne oldu kardeşlerim? Ben, Acı çeken Ben'i alt ettim, kendi külümü dağlara taşıdım, daha parlak bir alev icat ettim kendime. Ve bakın! İşte uzaklaştı hayalet benden!