Yaşlı adamın meleklerle aynı tarafta yer aldığını düşünmeye başlarsanız bunu hatırlayın. Bulunduğu yere nasıl geldiğini hatırlayın. Ve metal bir gömlek giymiyorsanız sakın ona sırtınızı dönmeyin.
bazen neden o arabanın beni ezmesine izin vermedim diyorum. ozaman hiç birşey yaşanmamış olacaktı. gece uyumadan önce vicdan azabından ağlayan bir Hanna olmayacaktı. Her gün keşke ona nedenini sorsaydım diye onu düşünen bir hanna olmayacaktı. Hanna diye birisi olmayacaktı. Hanna olarak ilerde acı çekmemiş olacaktım. Hanna olmayacaktım.
Ben Hanna Slow ve evet bu bir intihar mektubudur.
Bazen düşünüyorum da. Olur ya ölsem bir gün. benim tanıdığım ve sevdiğim insanlar bunu duyunca ne yapardı? üzülürler miydi yoksa. Ah demek o ölmüş mü? derlerdi. O duysaydı peki? “ay yazık olmuş. o kimdi buarada?” derdi belki de. beni seven biri var mı? Beni yanlışlarımla kabul eden birisi?
yoruldum… çok yoruldum… yaşamaktan, nefes almaktan kendim olmaktan çok yoruldum. iyiyim diyorum. değilim... Hiç iyi değildim.
-Hanna