Sevgi ancak iki insan birbirlerine varlıklarının özünden bağlanır, her biri kendini varlığının özünden tutarsa gerçekleşir. İnsan gerçeğinin de canlılığının da sevgisinin temeli de işte bu "özden tanıma" deneyimidir.
İletişim kumak iletişimsiz kalıp anlaşmazlıklara yol açmaktan her zaman iyidir. Çünkü insan denen varlık düşündükleri, düşündükleri ile gerçekleştirdiği eylemler, gerçekleştirdiği eylemlerin yarattığı etkiler, yarattığı etkilerin bıraktığı izler ve bıraktığı izlerin hatırlanış biçimi ile var olur.
Eğer birini seviyorsam herkesi seviyorumdur;
dünyayı, yaşamayı seviyorumdur. Eğer birine "Seni seviyorum" diyebiliyorsam, "Sende herkesi seviyorum, seninle tüm dünyayı seviyorum, sende ayn zamanda kendimi de seviyorum" da diyebilmeliyim.