"O kavimler ki hakikî yolu buldum sandı.
Ermeden doğru yola hepsini susturdu ölüm.
Öyle bir ukde ki halletmedi bir kimse onu
Vurdular hepsi düğüm üstüne bir bir başka düğüm!"
Hayat akıyor, biteviye, hiç durmadan, hızla akıyor. Bu akışın hızına kendilerini kaptırmış olan bizler de hayatla birlikte hiç durmadan akıp gidiyoruz; bir türlü duramıyoruz, durmayı beceremiyoruz, üstelik durmamız gerektiğini, durmaya ihtiyaç duyduğumuzu hem de hiç fark etmeden.
Varolabilen varolmayabilirdi. O halde, varolabilen, yok da olabilir.
Kısacası, varlığa gelirken de fakiriz; varolduktan sonra da fakiriz. Ne mutlu fakirlere!