İçimizdeki boşlukla yüzleşmekten bizi alıkoyacak bir şeylere tutunmak isteriz. Aşk ilişkileriyle içimizdeki eksik parçanın tamamlandığı deneyiminin, illüzyondan ibaret olduğunu çok sonra ve hayal kırıklığıyla anlarız.
Varoluşa bir faydanız olsun, birinin yüzünü güldürün, küçük bir fark yaratın, geçmişten alacaklı olduklarınızı hayatınızdaki insanlardan tahsil etmeye çalışmayın, oluruna bırakın.
Kendi enerji alanını kaybetmiş ve sürekli bizim yaşam enerjimizden beslenen biri, dünyanın en iyi insanı bile olsa, bir süre sonra bize asalak gibi gelmeye başlar. Onu adeta sülük ya da sırtımızdaki kambur gibi görürüz.