Aşk sanki koca bir apartmanın merdivenleri gibi. Asansörü olmayan, her seferinde tek tek basamakları çıkman gereken, dengeni kaybettiğinde düşebileceğin, ışık kapanırsa karanlıkta önünü göremeyeceğin, duvarlara tutunarak çıkmaya çalışırken içinde hep bir korku yaşadığın, bazen yorulup yarıda geri indiğin, sona geldikçe heyecandan ve o kadar basamağı çıkmanın adrenaliniyle kalbinin güm güm attığı, sonunda kimi zaman seni sürprizlerin beklediği, bazen de aradığını evde bulamayıp binbir zahmetle çıktığına pişman olduğun uzun ve dönemeçli merdivenler... Başı tatlı, ortası düşündürücü, sonu zahmetli...
Allahım... Sen insanlara verdiğin aşkta kimseye, bedenine ve kendine olan saygınlığını kaybettirme çünkü insan, kendine saygı göstermezse kimse o insana saygı göstermiyor. Aşık olduğu insan olsa bile ...
Cennet ve cehennem kalbimin iki köşesi gibi. Kimilerini cennetime alıp sonsuz sevgi sunarken kimilerini cehennemime alıp yakmayı seçiyordum. Bensizlikleriyle kavrulsunlar istiyordum.