İnsanın başkalarında sevdiği aslında kendisidir. Bir başka benle karşılaştığında içindeki güç alevleniyor.
Medeniyet insanı içine çekiyor.büyük toplumsal makinenin binlerce dişlisi kişiyi kapıyor ve boşlukta çırpınıp duruyorsunuz.zamanla yaşlandıkça aptallaşıyorsunuz gelecekte en az sizin kadar aptal çocuklar dünyaya getiriyorsunuz.en sonunda ölümün kutlamaları eşliğinde ruhunuzu teslim ediyorsunuz.
Kalıtımsal iki faktörün ürünüyüz: yaşam sahnesine çıkarken yanımızda getirdiklerimiz ile ona değen her şeyin izlerini taşıyan plastik bir malzeme gibi bizi değiştirip şekillendiren koşulların.