Bu kadar etkileneceğimi asla düşünmemiştim okumadan önce . Başta yazar o kadar kendini koyarak yazmış ki yanlış yazdığı kelimeleri , yanlış yazdığını söyleyen hemşireden sonra kelimeyi doğru yazmaya çalışması o kadar içten ve samimi ki . ‘FARKINDALIK’ ne kadar önemli bi kelimeymiş. Zihinsen engelli, bedensel engelli insanları her ne kadar toplum olarak ayırmadığımızı söylesekte ne kadar gelip geçici bi şekilde söylüyoruz . O an dilden çıkıyor ama 1 saniye sonra unutuyoruz . Bir çok kişinin belki korkarak belki acıyarak baktığımız kardeşlerimiz … bazılarınınsa onları hor görüp itip kakmasına şahit oluyoruz . Öylesine güzel değinmiş ki yazar deneysel olarak görülmek istenmediği sadece insan olarak ve sevilmeyi istediğini gözler önüne seriyor . Söyleyecek o kadar şey var ki… onların saf temiz sevgisine layık olabilirmiyiz acaba toplumca?