“ Mutluluk vakti; senle ben,
Avluya doğru oturmuşuz senle ben…
Endamımız çift, suretimiz çift, ruhumuz tek…”
Reklam
—“ Yaşlanıyor muyuz, yoksa büyüyor muyuz sence?”
—“ Ne fark eder ki. İki yolun sonunda da aynı bahçe var.”
Ne çok yıldız var. Sanki birisi, içimizdeki yaraları tek tek toplayıp gök kubbeye dizmiş.  Yaralar sancıdıkça yıldızlar parlıyorlar.
Bazen yürürken gördüğüm insanların yüz yıl sonra bu sokaklarda olmayacaklarını düşününce, her şeyin ne kadar geçici olduğunu anlıyorum.
Reklam