Esra
@Esrar
"Dünya küçük filler dolaşıyor."
87 okur puanı
Kasım 2016 tarihinde katıldı
Müthiş sıkılıyorum. Daha kötüsü, insanlardan soğuyorum galiba. Oysa ben onlarsız, onlara güvenmeden edemem.Ama elimden ne gelir? Sevgiden, yakınlıktan, insanca davranmaktan anlayanlar o kadar az ki. Büsbütün kabalaşmaktansa, uzaklara gitmek daha iyi..
.
.
.
Eskittiğimiz yalnızlıklar işe yaramıyor… Yeni yalnızlıklar bulmalı… Bulmalı ki insanın anlatacak bir şeyleri olsun…
Edip Cansever
Kime bu bitmez dedik de bitmedi, gitmez dedik de gitmedi?Kime, neye bağlandıysak bir gün son bulmadı mı? Hangi sevgi, hangi aşk, hangi başarı, hangi iş sonuna kadar devam etti ki? Bitmedi mi, bitti...
Birine bağlanırsın, mutluluk kaynağın olur.Her şeyini ona göre düzenlersin.Çünkü mutlu olsun.Mutlu olsun ki gülüşüyle sende mutlu olasın.Artık nefesin olur, onla nefes alırsın.
Ve gün gelir gider; ya bir terk edişle ya da ölümle..Nefes alamaz olursun.Her şey boş gelir.Sadece onla mutlu olduğunu, dünyanın onla döndüğünü düşünürsün.Her yaptığın bir şeylerde aklına gelir, gülerken aklına gelir hüzün çöker yüzüne.Üzülürsün, ağlarsın günlerce ama ne fayda..Zaman geçtikçe kabullenirsin, alışırsın yokluğuna..Ama hep içindedir o, alışsan bile.
Artık gündüzleri gelmez pek aklına ama akşam olup da yalnız kalınca kalbine ağırlık çöker, gözlerin de su dolar..Haykırmak, içindekilerini atmak istersin.Kalbini rahatlatmak.Huzurla uyanmak istersin..
Gün gelir, bu hislerde azalır.Sadece hüznü kalır.Bir ateşten sonra kalan köz gibi.Her rüzgar estiğinde tutuşacak gibi olur ama sonu bellidir.Sadece kalbi yakar sonra tekrar köz olur.Tekrar rüzgar, tekrar köz...Döngü devam eder, durur.
Evet her şeyi güveni, sevgiyi, samimiyeti unutmakla kaybettik.Ne eskisi gibi dostluklar kaldı ne de sevdalar..Dostluk denilince kardeşlik akla gelirdi.Şimdilerde ise sadece ağızdan çıkan; en yakın arkadaşım, dostum, canım çıkıyor.Kalpten gelmeyen, anlamını yitiren, sadece işi düştüğünde dostunum diyen kelimeler....Ya aşklara ne demeli?
Ama en çok unuttuğumuzda ailemiz.Çıkar uğruna kardeşlerimizi kullanmayı, yükümüzü arttırdığını düşündüğümüz anne-babamızı başımızdan atmayı öğrendik.
Aslında benliğimizi unuttuk.Kalbimizden gelenleri, vicdanımızı, hislerimizi...