Esra Yaviç
@Esrarenas
Beyninin bir bölümü sürekli senaryolar üretiyor, bununla da kalmıyor içindeki kötü ve iyi olan ruhları hiç durmadan düelloya tutuşuyorlardı. İnsana düşündüklerinden daha ağır bir yük olamazdı. Bir türlü sonuca ulaşılamayacak olan düşüncelerden başka...
Reklam
Yarım kalışlardı insanı geriye çeken, unutmasına mani olan, tükenmiş bir şeyi özlemezdi insan çünkü özlem yarım kalana duyulurdu. Yarım kalan sözler, yarım kalan bakışlar, yarım kalan öpüşlerdi insanı tamamlamaya iten, neyi bitirdiğinde özlerdi ki insan, sonuna kadar gittiği hangi yolu merak ederdi? Yani ulaştığı her şey, insanı özlemekten ve merak etmekten uzak kılıyordu. Sonuç şuydu ki Cemal Süreyya’nın söylediği gibi; “En uzun süren sevdalar yarım kalanlardı.” Çünkü içinde binlerce yaşanmamışlık saklıyorlardı.
Söylenmiş bir sözden daha ağırı, söylenmesi mümkün olmayandır. Hiç soylenemeyecek olanı kiyaslamiyorum bile. Kaybetmek üzer ancak kaybedecek kadar sahip olmamak yok eder insanı.
Gülümsemek,bazen küfretmekti yaşananlara ve asla yaşanmayacak olanlara....