Bazı şeylerin değerini, o şeylere artık ulaşamıyor olduğumuzda anlamak gibi bir kusurumuz var. Farkında değiliz hiç ama rutin sahiden bir nimet. Eve dönebilmenin değerini evini kaybeden biliyor. Nefes almanın değerini nefessiz kalanlar. Sevdiğinin kıymetini, ondan uzakta olanlar.
Mesela neden senin odanda duran, sen sandalyende ya da çalışma masanda otururken, uzanırken, ya da uyurken, seni bütünüyle gören mutlu bir dolap değilim? Neden değilim?