Bu gece bir fazla geldin bana içime sığmadın taştın.
Bu gece en çok sevdiğin şarkıyı ve kitabı koynuma alıp,sarılıp yattım.
Derken sabah oldu her şey yarım kaldı.
İçtiğim çay, yediğim iki lokma ekmek boğazıma dolandı.
Çok geçmeden saksıdaki çiçek öldü.
Sürekli beslediğin güvercin vardı ya, o da pencereye gelmez oldu.
Güneş hiç açmadı, gece yanımdan ayrılmadı.
Işığım söndü. Gökyüzü delindi.
Oksijenim kalmadı.
Sana söz suyum!
Bu çalan şarkılar, bu kitaplar seni bende yaşatacak.
‘’Ama bir gün kavuşabilecek miyiz?’’ Dersen..
-Daha ölmedim...’’
İbrahim Ercan
Bihar, havîn, payîz, zivistan
Her çar rengê te yî
Yar sedema hebûna min
Ewan çavên te yî
Ezê bînim azadiyê
Jiyanê, hêviyê
Tarî diçe, roj dikene
Ji bona ronahiyê
Baran barî li ser dilê min
Gul û sosin vebûne
Sînga min bû baxçê gula
Bilbil hemû lê kom bûne
Hesreta te dil kir xwelî
Can agir û pêt e
Ax dayîkek bang min dike
Dema dikarîm bê te
Cano ez bûme du perçe
Tu aliyê dil î
Bila ev doz biçe serî
Tu yê soza min î
Baran barî li ser dilê min
Gul û sosin vebûne
Sînga min bû baxçê gula
Bilbil hemû lê kom bûne
لو كنت نغمّض عينيّا
و تاخذني الأحلام من يديّا
و نعلى و نحلّق في سماء جديدة
و ننسى الوجايع ،
لو كنت نسافر في خيالي
نزرع و نبني قصور ليالي
يكبر فيها الحب و آمالي و نمحي الآلام ..