cam kenarına oturduğum masadan
yüzüme sokağı vuran tülün gölgesinde
düşünüyorum:
yavaş yavaş anıların da terk ediyor beni
git gide azalıyor
günün birinde
birlikte
bir fincan kahve içebilmenin
sadakati
hayali
neden mümkün olmuyor
ayrılmak
yok pahasına tüketmeden her şeyi
Murathan Mungan
Yine de teşekkür etmeyi bilmeli insan yolları ayırırken. Haketmemiş olsa bile kendine saygından dolayı böyle bir vedayı sen hakediyorsun. Nazikçe elini sık, teşekkür et ve yoluna devam et...
kaç tuzakta konakladı bu kalp
devamsız hikayelerde yaşlandı
kaç tane aşk yaptım
yalnızca bir tekinden
zaman aldıklarını
bir daha yerine koymadı
Murathan Mungan