Arşiv kurcalamasından çıkan metinlerim 🤦🏻♂️
İnsan oğlu çok kolay alışıyor her şeyin kolayına. Bende çok alışmışım motora, yürümeyi unutmuşum desem yeridir sanırım. Bir hışım ayaklandım oturduğum koltuktan. Kulaklığı takıp, şehre sağır olup bir yürüme isteği ki çıktım evden. Bir sigara yaktım yokuş aşağı,varana dek kalabalığın arasına. O dakika karşılamıştı beni günün ilk tebessümü. Arabanın arka koltuğundan minik bir prenses el sallıyordu. Geçtim köprü altından,adımlarım öyle hızlıydı ki varmak ister gibiydi bi an evvel,sanki varabileceğim bir yer varmış gibi. Herkesin yüzü neden bu kadar gergin ? Herkes neden mutsuz ? Sahiden unuttu mu insanoğlu gülmeyi ? Ah evet geliyor buram buram denizin kokusu,görüyorum büyükten kaçmaya çalışan küçük balıkları.
-Rast gelsin Zafer amca.
- Ah oğlum elbet gelir biraz sabır.
10 dakikası daha vardı zafer abinin,bugün erkenci,belli ki rakı var yoksa mümkün değil hareket ettirmez vaktinden önce tekneyi. Güneş çökmüştü denizin üzerine tamda o renk cümbüşünün haresinde belirdi ufak adımları yokuştan adaya doğru saçları neden bu kadar güzel ışıyor gözlerime,güzel öyle güzel ki maviye döndürüyor beni. Öyle güzel gamzeleri var ki kocaman bir girdap,o girdaba düşüp varmak,izlemek vardı günün doğuşunu yüreğinin kıyısından köşesinden.