Evin
@Eviinnn9
Aralık 2025 tarihinde katıldı
İnsanın Herşeyim dediği insan gider mi gitmemeli ama ben herşeyimi kaybediyorum ve Herşeyim dediğim insanla birlikte hislerim de yok oluyor aşkım sevgin mutluluğum huzurum üzüntüm ve daha adını dahi bilmediğim duygularım tek hissedebildiğim korku kaybetme korkusu yalnız kalma korkusu biri bilsin anlasın istiyorum artık biri hissetsin acılarımı biri sarsın yaralarımı bilmiyorum nasıl yapıcam bilmiyorum kime sardırıcam ama korkuyorum açıkyaralarımdan akan kanlarda boğularak ölmekten korkuyorum kendi karanlığımda ölmekten korkuyorum ölüp karanlığa gömülmekten korkuyorum
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çıktı yine ortaya geceleri ruhumu ıslatan göz pınarlarımı kurutan çocuk ağla istediğin kadar ama bil ki o göz yaşları dışarı akamıyor ruhunda birikip boğuyor çaresizce ölüme mahkum bırakıyor o çocuk her çıktığında yeniden öldürülüyor sevdikleri tarafından yeniden bir Anka gibi doğmak için yaralarını sarmak için atıyor kendini karanlık dipsiz kuyuya . Yaralar sarılır bedendeki acısı da geçer ama bedende iz ruhta acı ebedi kalır . Bedenin ve zihnin birlik olur seninle oyun oynar bedenen bir acın yok açık yaran yok der geçtiğine inandırır seni . Aklın bilmez ki ruhuna en büyük hasarı kapalı yaralar verir içden içe kanar gözyaşlarının denizinde boğulmaktan kurtulsan da yaralardan akan kanlar içinde göl olur işte o zaman kendi kanın kendi acın kendin sardığın yaraların öldürür seni
Kimsenin anlamadığı bi evrendeyim kimsenin beni görmediği düşüncelerimi önemsemediği ve anlamadığı belki de anlamak istemediği:) ben evin bazılarının değimiyle LOTUS ben lotus olamayacak kadar kara ama evin olamayacak kadar beyaz bir insanım (lotus çiçeği bataklıkta yaşamasına rağmen dünyanın en temiz çiçeğidir ) benim de yaşamım bir bataklıkta ancak ben bu bataklıkta tamamen temiz kalmayı başaramıyorum insanların kötülüğü vicdansızlığı ve daha bir sürü kötü niyetleri ben bu bataklıktan çıkarım belki bir gün ama bu bataklığın izleri hep peşimde olucak ben hep babasının sevmediği kızı annesinin susturduğu çığlığı evrenin acımadığı küçük kadın olucam benim yaşayamadığım çocukluğum hissedemediğim sevgi ve güvenemediğim insanlar olucak her zaman kendi kendime baban seni sevmemiş annen seni görmemiş abin seni dinlememiş arkadaşın kardeşin dediğin insanlar seni anlamamış bir yabancı nasıl yapsın diyiceksin hayır bu his hiç geçmeyecek sen bu acıları hiç unutmayacaksın .
Bu hayatta en çok ne isterdin diye sorarsa biri para diyiceksin ama içinde karanlığa gömülmüş çocuk babanın sevgisi ilgisi diyicek sen onu yine susturacaksın yine umursamayacaksın yine çocukluğuna ihanet edeceksin hani ağlıyorsun ya beni görmüyorlar diye sen çocukluğunu dinliyor anlıyor ya da görüyor musun ki sen onu umursamazken başkası niye umursasın sen onu karanlığa gönerken başkası nasıl görsün …
Herkes sana “Yaşıtlarına göre ne kadar olgunsun “bu ne kadar iyi bişi biliyor musun diyicek sende teşekkür ediceksin zorunda kaldım diyemezsin ki ben küçükken öğrendim kendi başımın çağresine bakmayı şuan senden nasıl yardım isterim diyemezsin ben küçükken nerdeydiniz diye feryat edemezsin kimseye kızamazsın güçlü olduğun için kimseye kızamazsın senden zatıf oldukları için aslında ne kadar zayıf olduğunu görmez