Söykənmişdim sənə mən,
yıxıldın, ağac adam!
De, hansı vərdişimdən
sıxıldın, ağac adam?
Qoymadım bir budağın
qırılıb düşsün yerə.
Siqaret söndürmədim
gövdəndə bircə kərə.
Gözüm kimi qorudum
yarpağını xəzəldən.
Yıxılma, ağac adam,
ucalanda gözəlsən!
Başın yüksəlir göyə,
duruşun məğrur-məğrur…
Qollarında yalqızlar,
tənhalar yuva qurur.
Mən də onlardan betər
bilmişəm evim səni.
Yıxılma, ağac adam,
ucal ki, sevim səni…