Tarih, bilinmeyen dünyalara bir yolculuktu ve aynı zamanda onun şimdisiyle çok uyumluydu. Kendisini bir zincirin halkası olarak hissediyor, kendisinden önce dünyaya şekil vermiş sonsuz danstaki yerini alıyordu. Yaşanmış ve yaşanacak binlerce hayattan biri olma fikrine bayılıyordu. Çünkü o zaman sonuncu değildi artık.
İyileşmek demek acısından vazgeçmek demekti, oysa acıyı onun içine yerleştiren çocuğun kendisiydi. Onun iziydi. İyileşmek bu izi yitirmek, çocuğu sonsuza dek kaybetmek demekti.