Uzun zamandır yazmadığımı farkedip oturdum bilgisayarın başına. Ama yine eski buhranlarımı okumayla başlayıp tutulup kaldım. Bir insan hiç mi ilerleme kaydetmez? Hep mi aynı şeylerden şikayet eder durur? Hiç mi bir şeyler değişmez??? Onca kitap, deneyim bir adım olsun ilerletmez mi?
Destan da yazsam bakış açılarımı değiştirmediğim için aynı şeyleri tekrar edip duracağım demek ki!
Değiştirdim sanıyordum oysa ki. Bunun için de hayatımın değişeceğini. Ama son 5-6 senedir aynı filmi tekrar tekrar ve tekrar izlemeye devam ediyorum. Her seferinde aynı son ve yeni bir başlangıç ve aynı son kısır döngüsü şeklinde. Her seferinde öfkelenip içe kapanma, sonra dolup taşma, isyan etme, depresyon, sonra biraz iyileşip yeni fikirler bulma, biraz onunla oyalanma, kendini kandırma, yeni girişimler, yetersiz çaba, biraz daha çaba, beklenen talebi görememe, hayal kırıklığı, vazgeçiş, depresyon, öfkelenip içe kapanma…
Bilemiyorum belki de hayat dediğimiz şey böyle bir şey bazılarımız için…