Eylül İlksen Erdem
@Eyerd
ANNE-BABALAR OKUYUN!!1000Kitap
Aile içinde ilgi çoğu zaman en çok ses çıkarana gider. Sorun çıkaran, hata yapan, zorlayan çocuk daha çok konuşulur, daha çok üzerine düşülür. Çünkü kriz vardır, çözülmesi gereken bir durum vardır. Ve fark edilmeden evin dengesi onun etrafında kurulur.
Sessiz olan ise genellikle “iyi”dir. Sorumludur, anlayışlıdır, idare eder. Tam da bu yüzden geri planda kalır. Güçlü olduğu varsayılır. İhtiyacı olmadığı düşünülür. Oysa kimse güçlü doğmaz; sadece erken öğrenir susmayı. İlgi istememeyi, yük olmamayı, kendi duygusunu kendi içinde çözmeyi öğrenir.
Sorun çıkarmayan çocuk görünmez oldukça, içindeki kırgınlık da sessizleşir. Ama sessizlik yokluk değildir. Anlaşılmamak, fark edilmemek, hep “zaten iyisin” cümlesine sıkışmak; zamanla insanın içini yoran bir adaletsizliğe dönüşür.