"Uçan balıklar havada ancak kısa bir süre kalabilirler,sonra yeniden kendilerini suya atmak zorundadırlar.İzin verin, ben de kendimi kendi denizime atayım."
"Kalın... Sizinle konuşmak bana neşe veriyor.İnsan sanki bir uçurumun kenarında dolaşıyormuş gibi oluyor!Önce korku duyuyorsun,sonra nereden geldiği belli olmayan bir cesaret geliyor.Kalsanıza?"
Sevilen bir varlığın gözlerinde bu gözyaşlarını görmemiş bir insan,bir kimsenin nasıl minnettarlıktan, utancından kendinden geçercesine mutlu olabileceğini bilemez,anlayamaz...