Boğazım kurumuş, susuz kalmış gözlerim
Gece gece hecelerin içine düştüm
Yorulmuş kalbim, anlamsızlaşmış sözlerim
Gece gece hecelerle dövüştüm
Söylenen maniler manidar değil artık
Tüm karanlık üstüme çullanıyor
Bir çift yeni kıyafet aldım, yırtık
Sanki ruhum beni kullanıyor
Bocalıyorum dünyaya karşı
Ayyaş ayyaş yürüyorum kimsesiz sokaklarda
Bu gece seyrediyorum arşı
Yavaş yavaş ölüyorum yabancı topraklarda
Keşke hayattaki tüm sorunlar gösterişli bir elbise ve bir çift ayakkabıyla çözülebilseydi. İyi giyindigimiz sürece, dünyada olup bitenler kimin umurundaydı ki, değil mi?