Yol güzelse yürüyorum, çay sıcaksa içiyorum, kitap sararsa saatlerce okuyorum, ne herkese kapalıyım, ne yalnızlığa küsüm. ufak şeylerden mutluluk çıkarabilen minimalist yanıma sarılıp yaşamaya çalışıyorum.
"Yorgunum, şu odanın kapısından dışarı adım attığım an gülümsemek zorunda olmaktan sıkılmış...
Sanki bir daha hiçbir şey bana nefes aldırmayı sevdiremeyecek ve sanki bir daha hiç kimse bu yolda yürüsün istemeyeceğim benimle.
Sanki bir kez daha yenilmekten korkuyor gibiyim ve sanki bir defa daha düşersem bir daha ayağa kalkamayacak kadar güçsüz..."
Bir bavul dolusu cümle var defterimde. Yara bandı tutmayacak kadar derin tümcelerim. Sen yollarına 29 harfle acı döşeyen birine, "yara" değilde, "YÂR" diyebilir misin?