Burası çok karanlık , dört duvar,sadece ben varım; yalnızım.Ilk başlarda çıkmayı deneyebilecek kadar ümitliydim.Aydınlığı görmeye hakkım olduğuna inanıyordum.Fakat zaman geçtikçe tüm çırpınışlarımın karanlığın tonunu arttırdığına tanık oldum.Koskoca bir sessizlik ki kendi kalp atışımı duyabiliyorum.Bana inat çarpıyor.Bana inat inanıyor. Kendimin nasıl bir şeye benzediğini anlayamıyorum.Mesela görebiliyor muyum , dokunabilecek parmaklarım var mı ? Nasıl bir şeyim ben ? Duvarlar siz dile gelin neyim ben ,delireceğim. Daha ne kadar burada kalacağım, birileri gelecek mi ? Ben birilerine gidebilecek miyim ? Burada kalmak istemiyorum. Burada bırakılmak istemiyorum. Zaman geçtikçe küçülüyor burası o zaman ölecek miyim . Şu an neyim ki daha sonra ne olacağım .!