Bu yeni hayatın içinde kendimi küskünlüğe batmış, olmak istemediğim bir insan, çocuğum olan o nimet için sürekli şükran duymadığım için sürekli suçlu hisseden bir insan olarak bulmuştum kendimi. Gerçekten de çocuğuma tapıyorum. Ama yorgunum. Yalnızım. Kaybolmuşum.
Kaç tane sebze soyduğumu merak eden ilk kadın ben değilimdir herhalde. Bu sayının mezar taşlarımızda sergilenmesi gerekir. Bu kadın şu kadar ton patates soydu. Peki kocası? O da sadece yedi
Bütün çamaşırlarını eşinin yıkamasını bekleme. Herhangi bir insanın sana içerlemesine dayanamam. Özellikle de kendi çatının altındaki birinin. Gece uykunda katledilebilirsin. Ama yok, katledilmezsin. Katledilenler, kadınlardır.