Fadime Topal
@Fadimehiraeth
65 okur puanı
Ağustos 2023 tarihinde katıldı
Bugün bu kitaba başlamadım ama başlayınca kendime çok kızdım. Sadece sosyal medyada ya da ailemden duyduğum kadarıyla sahip olduğumu sandığım bilgilerin, aslında pek de bir şey olmadığını fark ettim. Cahil kaldığıma kızdım.
Üzüldüm… Onlar ne kadar büyük zorluklar çekmişti ama ben bundan bihaberdim. Sonra insanlara, öğretmenlerime kızdım; ne diyeceğimi bilemedim. Bence bir Türkçe öğretmeni olarak bu, bana ciddi bir ders oldu. Ulusal olaylar elbette bilinmeli ancak yerel olaylar da en az onlar kadar önemli. Bir Türkçe öğretmenliği öğrencisi olarak, görev alacağım yere göre bu tarz yerel kitapları okumalıyım ve benim hocalarımın yapmadığı şeyi yapmalıyım.
Bunun dışında, ne kadar büyük bir zafere sahip olduğumuzu ve ne kadar güçlü olduğumuzu gördüm. Her şeyden önce Atama bir kez daha saygı duydum; hem Mustafa Kemal Atatürk olana hem de geçmişten günümüze beni ben yapanlara.
Bazen çağın içindeki pasif yaşlıları görünce biraz saygısız oluyorum. Onların pasifliği ve her geçen gün artan hayat şartlarının zorluğuyla birlikte, onları suçluyor ve saygımı kaybediyorum. Ama bu kitap, bugün gördüklerimin aksine, geçmişte insanların ne kadar büyük çabalar sarf ettiğini bana bir kez daha hatırlattı.
Bu yüzden hem kendimi suçlu hissettim hem üzüldüm hem de… bilmiyorum, içimi bir umut kapladı. Gerçekten ne hissettiğimi tam olarak bilmiyorum.
Bir şey daha eklemek istiyorum: Bu tüm duyguların yanı sıra, tıpkı yaşlılar gibi pasif olmak ile idealist ruh arasında bir o yana bir bu yana gidiyorum. İdealist olmak beni yoruyor; beni gerçek dünyanın acımasız tarafına itiyor ve o yanda pasiflik birden beliriyor. Korkuyorum. O saygımı kaybettiğim insanlara dönüşmekten korkuyorum. Doğruluğumu, dürüstlüğümü kaybetmekten, ümitlerimi kaybetmekten korkuyorum. Acı gerçekler bana doğru
Reklam
Reklam