"Ev dediğin zemberek devesi. Ne koysan kaldırır." Ne koysan kaldırır. Ne koysan! Hayallerini, düşlerini... Yaşanmış, yaşanmamış ne varsa... Anılarını, üzüntülerini, gözyaşlarını, sevdalarını, terk edilmişliklerini... Zemberek devesi. Ev dediğin..
Ölümle düelloya tutuşmayınca,yaşam trajik boyutunu yitiriyor ve artık aynı tadı olmuyor.Ölümlü olma duygusu,özgürlük arzusunun temeli,hem felsefenin hem de sanatın varoluş nedenidir.