Kaybettiğim de hayıflanmayacağım her hangi bir şey için bir can,bir nefes ve yahut kendim için olanı yaşıyorum.keşkenin ağacı yeşermez .geçmiş insan içinde yarını olmayan bir boşluk iken var olanda boşluğu doldurmak en güzeli.benden sonrası için yaşamak ;yaşamanın en sonsuz olanı.Gelip geçen bir heves uğruna geçmesin nefesim gitmesin ,kayolmasın bedenim toprakta,anlamı olmalıyım mana yüklemem gerek taze filizlendi toprakta yarınım büyüsün yeşersin Hiç kimseye ait olamasam da bir ben kalsın ardımda bir kendime yeteyim.Karşıma aldığım hayat bir gün sonlanacak uçsuz bucaksız bir düzen içerisinde kaybolacak bir beden için hiç koşulsuz yaşamak sanırım boşa çekilmiş bir kürek ne için neden dememek için aslonan şu an sevgili kendim.Şiar edindiğim Gerçek bazen kendime ters düşsede bir başarının alt çekmecesinde gizlediğim gerçeği haykırarak duyurmak istiyorum sonsuzluğuma başardım.Hiç bir zaman varolanı azımsamadan yadırgamadan ilmek ilmek işledim hayatımın bir parçasına.Bitmedi henüz iç kıcıklanmalarım hayata karşı gelmek değilde bir günüm bir diğerine eşit olmamalı .içimde ki enerji ne zaman sonlanır bilemesemde bir başka hayali resmediyorum;her nefes alış verişimde.Gezegen kendi etrafımda dönsede bazen bir nehir kenarındayım ateş hüzmesi yanında geçen zamanı izliyorum,bazen bir bulut olup şehrin en yalnız yerini dolduruyorum,bazen bir başkası oluyorum bir başka bedende,bazen bir müzik tınısında kayboluyorum kaybolduğum kalplerde tekrar hatırlanmak adına.Çağrısız aramalar sonlandırıyorum,kalbimde onları teker teker yok ederek anıları canlandırıyorum.Geçmiş her ne kadar uzakta olsa da kalp ve akıl arasında bir boşuna çabadır aslında.Bir çığlık bir iç geçirmek boş koridorlarda sessiz bir geçmiş ancak katıksız bir yalnızlık doğurur kendi içinde kendi kendine.