“İçindeki son küçük melek de sessizce can vermişti.
Ne yalnızlığın ağırlığını biliyordu henüz, ne de pişmanlığın insanın içine nasıl çöktüğünü… Ama yine de son darbeyi vurmuştu, geri dönüşü olmayan bir karanlığa doğru.
Hayat, ona acımasızlığını henüz tam göstermemişti; ama çok yakında, en sert yüzüyle karşısına çıkacaktı.
^YAFSİ^ ise uzaktan bakıyordu… Güzel insanların, kendi elleriyle kendilerini bu kadar hoyratça yok etmelerine akıl erdiremiyordu. Bir kez daha hayatın soğuk gerçeğiyle yüzleşti. İçinden, neredeyse bir fısıltı gibi şu sözler döküldü:
‘Hayat… insanı yaşatan en güzel anıların bile celladıymış.’”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Tanrı fiziksel acı, dert ve ıstıraplara sebep olan doğal kötülüklere izin vererek pek çok iyiliğin meydana gelmesini mümkün kılar. Doğal kötülükler, ahlaki bakış açımızın gelişmesine, böylelikle iyi bir karakter oluşturmamıza ve ruhsal açıdan olgunlaşmamıza; üstelik de tüm bu güzel özellikleri özgür seçimlerle gerçekleştirmemize imkân sunar. Sonuçları da göz önünde bulundurulduğunda, bize bu imkânları tanıyarak Tanrı bize büyük bir iyilik yapmaktadır.
Sözlerinize dikkat edin çünkü kimin kafasında kaç kez tekrar ettiğini bilemezsiniz