⋆ .Fatima. ⋆
@Fatima_07
✧人生はゲームだ✧
☾❁⚝Lunara⚝❁☽
Şu anda okuduğu kitaplar
Bir yerde okumuştum.
Belki saymayı mutsuzlar bulmuştur diyordu. Çünkü mutsuzlar hep sayar.
"43 saat, 16 dakika, 1 saniye..." diye mırıldanırken istemsizce aklımda bu cümleler belirmişti.
Çünkü bende sayıyordum. Ben hep sayıyordum. Birileri benden gidiyordu. Ben geride kalıp, gelsin diye gün, saat, saniye sayıyordum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
*O cəmiyyətdə yalnız iki anlayış var idi: yaşamaq və ölmək. Başqa seçim yox idi. Yaşayırsansa, deməli, yaxşısan. Biz xəstəliyə görə narahat olmurduq, çünki həkimsiz və dərmansız idik, əlimizdən gələn bir şey də yox idi. Kimsə öləndə də sağ qalanlara görə şükür edirdik və həyat, beləcə, öz axarı ilə gedirdi.*
Hiçbir an'ını tanımlamaya kalkmadan
Kısacık ömürler biçiyoruz kendimize
Sonra yolculuklara çıkıyoruz, bir kentten
Ötekine giderken özlüyoruz bir başkasını
Özlediğimiz birileri olmalı diyordun
Yanındayken bile özlediğimiz birileri
Öyleyse kalkıp Ati'ye gitmelisin, İstanbul'a
Belki hâlâ saklıyordur bir gülü kimbilir
Yaşandı mı o sıcak kış, yaşlandık mı
Aynalara bakmaya vakit bulamadık
Dönüp dönüp birbirimize bakmalardan
Yaşandı mı o sımsıcak kış, ne dersin
Ahmet Telli
Ahmet TelliDIPNOT: BULMA SANATI
(Hazal Kebabci)
Bi dergiden anlatı...
Aynı değil hiçbir şey. Sabah kahvaltıları aynı değil, yürüyüşler aynı değil, filmler aynı değil, tatiller aynı değil, şaraplar aynı değil, akşam yemekleri aynı değil, uykular aynı değil. Bir şeyleri yarım yapıyormuş hissi, bir şeylerin tamamlanamayışı, işte tam da şurada, göğsümde koca bir yığın. Kimse aramıyor, bulmaya da yok telaşımız, bulsak da bunuyoruz ayrıca. Geçiyor zaman, değişiyor musun? Öfken hálá galip mi geliyor sana? Ya da öfke dediğimiz o kendini gerçekleştirmeye karşı büyük direnç aslında kazanması mümkün olmayan bir savaş mıydı? Sanmıyorum. İnsanlar değişmez. Hayatlarına atılan rötuşlarla daha iyi bir versiyon olmaya çalışırlar sadece. Evet, sana diyorum, her kimsen işte.
Bugün kendimde bulamadığım sıcaklığın, inancın ve umudun nereden geldiğini anımsamadığım zamanımın o tuhaf, buruk, acımtırak hissi var kalbimde. Hiç kimseyle değil derdim. Kendimden biraz kaçıp uzaklaşabilseydim belki her şey daha iyi olurdu ama kaçanı kovalamak benim
huyumdur ve ben en çok kendimden kaçıyorum. Aniden gelen gitme isteğim, kalmaya karşı arzum, savaşmaya olan tutkum, fevriliklerim, derin çukurlarım; hepsi bir araya gelince dayanılmaz bir ben yaratıyor işte. Ama buna en alışkın kişi de benim. Ve sebebi de yok değil bu hislerin. Başkalarının beni yok saydığı günler için, bazı günler ben de kendimi yok sayıyor gibiyim. Alışkanlık olsa gerek.
İnsan ne de olsa bunların en sonunda, kendi en iyi gelecek olanı değil; kendine en çok benzeyeni bulur, seçer, hissettiğini düşünür. Belki de bir ayna, bazen bir pencereden çok daha iyidir. İnsan bazen karşısında duran zihni, bedeni öylesine sömürebilmek ve bilebilmek ister ki tüm normlarını unutur. Kimliği, rutini, yasaklıları, istekleri bir su buharı gibi yükselir, eninde
Bazen yaz(a)mazsın, bazen de anlat(a)maz. Yanlışın ve doğrunun sana göresini ona göresini bilirsin de bir türlü gerçek olanı kabullen(e)mezsin.
🍃