Dostoyevski diyor ki;” Gösterisin, torpilin,kibrin ve sayamadigim binlerce putun kol gezdigi bu çagda; bir bakisin, bir durusun , bir hayatin sadeligine inaniyorim “
Şimdi Necati Mert’in yazdıklarını okudukça, bir şehrin karış karış içime dizdiği kaldırım taşlarını sayarak geçiyor vaktim. Adı dostluk olan ve hiç bitmeyecek...
“Genellikle çok cesur ve çok güçlü olan ama su anda ask ve korku gibi insana özgü en siddetli iki tutkunun etkisiyle sarsilan ve cosan bu ruhun bos inançlara dayali sanrilar görmesinde sasirtici bir sey yoktur.”
“Acele edin !” dedi dehlizin dibinden gelen bir ses.
Bu ses ovanin üzerinden esen rüzgarin basak tarlalarini egmesi gibi herkesi iki büklüm etti.
Beni ise ürpetti.