Kendime çok kızıyorum bazen. onca insan savundum, yanında oldum. yeri geldi yardımlarına tek ben koştum, elimden ne geliyorsa yaptım. şimdi etrafıma bakıyorum da hiçbiri yok. neye çabalamışım, nelere koşmuşum haberim olmadan. onlara koşarken bile düştüğümde tek kalktım. ne yazık.
Her şeyi düzelteceğimi, herkesi iyileştirebileceğimi ve insanları nezaketle eğitebileceğimi sandığım zamanlar, yaptığım bütün o hatalar gözümün önüne gelince, harcadığım zamana ve yitirdiğim akıl sağlığıma çok üzülüyorum.