Onu özlememiştim ancak bir garsonun masum sorusunu yanıtlarken "ikimiz" olmayı özlediğimi fark ettim. Bir çiftin parçası olmayı, birine kapıyı açmayı, iki kişilik bir masa istemeyi, şaka yapmayı, dalga geçmeyi, birinin ukalası olmayı özlemiştim...
Evet, gitmesi canımı yakmıştı. Zamanlaması daha iyi olabilirdi. Fakat başka birini, delicesine aşık olabileceği ve birlikte gerçek bir hayat kurabileceği sağlıklı birini bulma isteğiyle benden ayrıldığı için onu affettim.
Benimle işleri bitmiş miydi? Hayır, henüz bitmemişti. Onu aramama ihtiyacı vardı. Bunu biliyordum. Ama onu bir daha hiç aramasam, beni aramazdı. Bunu da biliyordum.