Kaybolduğum gözlerde kendi cenazemi kaldırırken,
Geçmişe bir kurşun attım, yaralanacak kalbin benimki olacağını bilerek.
Anılarımızın yasını tutacağım her bir günün gözyaşıyla,
Onsuz yarınlarımı inşa etmem gerek.
Hani bazen yüreğinde bir sızı hissedersin ya, keşkelerin yüküdür bu. Yaşayamadığın anıların özlemini çekersin zaman zaman. Hiç tatmadığın bir duygunun acısıyla kavrulursun geceleri. Anlam veremediğin bir kasvet çöker de kalbine, uyutmaz seni sabahlara kadar.
Raymond Anderson, benim için tüm bunların hepsiydi...
Oysa ben zaten hiçbir şeyin üstesinden gelemiyordum. Sadece erteliyor ya da kaçıyordum. Çoğu zaman da kaçamadığım sorunların enkazında can çekişiyordum.