Fatma Öztürk
@Fatmaozturk91
12 okur puanı
Ekim 2023 tarihinde katıldı
İnsan bazen en büyük haksızlığı kendine haksızlık ederek yapıyor. Bu bencillik değil “benci” olmak tamamen. Herkese yetişirken kendine geç kalıyorsun, her şeyi düşünürken kendini düşünmüyorsun, hakka girmemeliyim derken de en çok kendi hakkına giriyorsun. Ve belli bi süreç geçiyor hayatınızdan tam da o farkındalıklarınızın arttığı dönemde o her şeyini kendinizden daha çok düşündüğünüz herkes gidiyor bu bir kötülükten değil hayat telaşı herkesin seçmiş olduğu kimlikler, hayatlar, yaşantılar vs değişiyor. Bir şekilde yalnızlık kaplıyor hayatınızı ve o evrede hissedilen en büyük acı aynı bedende aynı zihinde aynı beni bulamamak… Farkında olmasakta hayatımıza giren, girmeye çalışan, zaman ayırdığımız, kafa yorduğumuz ve daha nicelerini yaptığımız herkes bi gün giderken hayatlarımızdan mutlaka her biri, her bir şeyimizden bir nebzede olsa, bir parça da olsa götürüyor. Ve o bahsettiğim evre de o farkındalıkla farkettiğimiz tek şey artık eski benden birkaç parça olduğudur.
Reklam
İnsan geçmişi değilde geçmeyeni özlüyordu aslında. Yaşadığı insaları değil de kendi içinde yaşattığı duyguları özlerdi insan…
Belki de insan en çok kendini özlerdi, inancını henüz kaybetmemiş o duygularını, hemen inanan o yüreğini, yükle tanışmamış olan omuzlarını, iyi niyetin varolduğunu kabullenen o aklı, yitirilmemiş inançları, paramparça olmayan o hayalleri, minik tebessümleri, masum duyguları belki de inanmış olduğu tüm gerçeklikleri… Kendinde kaybettiklerini. Varoluşsal sancıları iliklerine kadar hissetmediği o dingin bedeni özlerdi. Sahi özlem neydi? Hasret mi vuslat mı? Kavuşmak mı yoksa kavuşamamak mı?
Yorgun bir bedende pas tutmaya başlayan duygular yerini dolu dizgin duygulara bırakır mıydı? Yeniden canlanır mıydı bu beden? Yeniden hayâl kurmaya başlar mıydı bu yürek? Duygular masumiyetlerini koruyabilir miydi?
Gelen gideni aratır derler
Sen gittin
Arattı seni
Bıraktığın dertler
Reklam