"Kunduz! Sen benim mucizemsin!"
"Benim yüzümden ağlama, dayanamıyorum."
"Şu yavan dünyanın en tatlı katığısın."
"Asıl mucize sensin."
"Ölümü arzulama güzel insan, sen! Sen her ne kadar yeterince yaşadığını düşünsen de, ben ve benim gibilerin sana ihtiyacı var."
"Bende normal bir insan olarak doğmak, büyümek ve ölmek isterdim. Bende sevmek, âşık olmak, sonunda âşkımdan ölmek isterdim. Ben de savaşmak, gazi olarak geri dönmek ya da ölmek isterdim."
İçini çekti, sağ gözünden bir damla yaş siyah pantolonunun üstüne düştü.
"Ben de... Ben de ölmek isterdim..."
Kunduz ayaklarımın kendi bıraktığı izin üzerinde olduğunu görünce gülümsedi. Sonra da yeniden önüne dönerken "Sanırım biraz daha minik adımlar atsam iyi olacak. Değerli öğretmenimi yormak istemem."dedi.