(Albert Camus’nün düşüncelerinden esinle)
Bazen dostluk, bir ışık değil, aynı karanlıkta yürümeyi seçmektir.
Birinin elini tutmadan, yalnızca sessizliğini duyarak…
Camus der ki: “Gerçek dost, seni ışığa götüren değil, karanlıkta seninle kalan insandır.”
Belki de bu yüzden, dostluk bir kurtuluş değil, bir tanıklıktır — var olmanın sessiz onayı.
Bir dost, senin içindeki gürültüyü susturmaz;
ama o gürültünün içinde bir anlam sesi bulmana yardım eder.
Göz göze gelmezsiniz çoğu zaman, ama bilirsin;
bir yerde, seninle aynı yükü taşıyan biri vardır.
Ve bazen sadece bir bakış yeter,
“Sen de mi öylesin?” dersin fısıltıyla —
“Evet,” der o,
“Ben de karanlığın içinde biraz ışık arıyorum.”
İşte o anda, dünya biraz daha yaşanabilir olur.
Çünkü dostluk, iki insanın aynı umutsuzlukta bile birbirine umut olmayı becermesidir.
Fecri Toran
#Dostlar #Dostluk #Dost