Özgürlüğüme kavuşmak için dudaklarımdan bir dua koptu, esen hafif bir rüzgarla dağılıp gitti. Bu kez daha alçakgönüllü bir dilekte bulunum. Değişiklik, heyecan istedim. Bu dua da boşluğa karıştı. Yarı çılgınca, “Tanrım!” diye bağırdım, “öyleyse şimdikinden başka, yeni bir kölelik bağışla bana!”
Bir sürgünün huzuru, bir günahkarın tövbe getirmesi hiçbir zaman başka bir insana bağlı olmamalıdır. Çünkü insan denilen şey ölümlüdür. Sonra, filozofların bile yanlış düşündüğü, dindarların bile kötülük yaptığı görülmüştür. Bir insan, ruhunun dirliği için hiçbir zaman başka bir insanoğluna güvenmemelidir. Dünyada hata işleyip acı çekenler doğru yola yönelmek için güç, acılarını giderebilmkek için şifa arıyorlarsa gözlerini daha yükseklere çevirmelidir.