Ama -demişti kendine-insanların, kendileri için iyi olanı kötü olanı anlamaları zaman alıyor, onlara yardım etmek demek, hayatlarının belirli bir döneminde kendi başlarına yapamadıklarını onlar için yapmak demektir.
Benim yaşadığımı söze dökmeye hiç niyetim yoktu; özel bir durumdu, benim bedenimle, onun fizyolojik tepkisiyle ilgiliydi; bedenimin içine bir başka bedenin minicik bir parçasının sokulmuş olmasını önemsiz buluyordum; Sarratore'nin geceki varlığı yabancılık duygusundan başka bir şey hissettirmiyordu, bir daha esmeyecek olan fırtına misali eriyip gitmiş olması da ferahlık veriyordu.
"Altta olanlar yukarı çıkmak istiyor, yukarıda olanlar yukarıda kalmak istiyor ve şu ya da bu şekilde birbirlerinin yüzüne tükürüp tekmeleşmeye başlıyorlar."
Artık hiçbir şey bana yaptıklarını haklı çıkartamaz diye düşünüyordum. Başka durumlarda da, kendi küçük düşüşüne daha iyi katlanabilmek için beni küçük düşürmeye ihtiyaç duyduğu daha önce hiç aklıma gelmemişti.
Eğer bir şeyin içini haddinden fazla doldurursan, çatlar. Ya da kıvılcımlar çıkartır ve yanar. Gelinlikli resmimin yanmasına sevindim. Aslında evliliğim, dükkan, ayakkabılar, Solara ailesi, hepsi yanmalıydı.