Yaptığı iş ne olursa olsun, şiir; okuyan insanı okumayandan çok daha başarılı ve üstün kılar. Elbette aynı zamanda çok daha duyarlı, acılı ve mutsuz... Ama bu acı, bu mutsuzluk insan hayatının güzelleştirilmesi anlamında kesinlikle verimli bir acıdır, mutsuzluktur...
Gözlerinle dilin arasına gerili uçurumu seviyorum.
Kekeme özgürlüğünü seviyorum.
Susuşundaki hıncı seviyorum.
Kalbinde ürperen kışı seviyorum.
Ellerindeki bilge zamanı
denizi yağmurdan korumaya çalışan
çocukluğunu seviyorum.
Alnın masamızda dört mevsime ufuk
dudaklarında titreyen zamanı seviyorum.
Yürüyorsun ya kalabalık
dönüp bir daha bakıyor kendine
boyunda çiçeklenen yedi rengi seviyorum...