Kalbim senin adını öğrenmeden önce,
Ruhum çoktan ezberlemişti.
Sen gülüşünle bir yaz sabahıydın,
Ben ise sonbaharın ürkek sonuydum.
Aynı anda ısındık,
Aynı anda üşüdük belki...
"NEYSE" diye bir kelime
bulmuşlar,
her yere yakışıyor..
İnsan bazen tüm
Kırgınlıklarını,
öfkesini,
Kavgasını
Bazende koskoca bir ömrü
Bir "neyse"ye sığdırıyor..
Söyleyecek çok şey var ama,
Neysee...
Yine de biri çıksa, nasılsın dese
Alışkanlıkla "iyiyim" diyeceğim.
Kederli olduğum da söylenemez zaten.
Buna sebep de yok çünkü.
Ne taze bir ölüye sahibim,
Ne felaket geçirenlerim var.
Dedim ya oturuyorum öylece.
İyi ki etrafımda kalbimi tanıyanlar yok.
~Cahit Zarifoğlu 🌼