Feriştah ipek

Bizler, sevinçleri kursağında dizilmiş çocuklarız. Ertelendik . Hep bizden önce, Bizden önemli işleri vardı büyüklerimizin ..
Reklam
Hepinizden daha hızlı koşabilirdik… Ayağımız takıldığında , Kaldıracak bir el bulabilseydik .
En zorudur, nefes alan birinin yokluğu. En zorundan bile daha zordur, size ölmüşsünüz gibi davranan birinin varlığı
Karıncaydım ben, Her seferinde üzerine basılan, Ama ölmeyi bile beceremeyen bir karınca…
Babamın cesedini çıkardım çeyiz sandığımdan. Onun soğuk kalbine dokundum. Beni niye sevmedin lan?
Reklam