Bazen gerçeği bilmekten değil, onu duymaktan korkarız çünkü gerçek kulağa fısıldamaz; yüzüne ayna tutar. Aynaya bakan ise iki seçenekle karşılaşır: ya değişecek ya da bahanesini büyütecek. Çoğu kişi ikinci yolu seçtiği için dünya hâlâ aynı.
Bazı yollar uzun olduğu için değil, insan onlara kendini sığdıramadığı için zor gelir. Zorluk yolun yapısında değil; yolcunun yükündedir. Yük hafifleyince mesafe değişmez ama yürüyen değişir.
Bazen insan, kim olduğunu hatırlamak için yalnızlığa ihtiyaç duyar. Gürültüde kaybolan düşünceler, sessizlikte yeniden şekil bulur. Dünya hızla dönerken, kendi içimize dönmek bazen en radikal eylemdir.
Ortada ne zeka var, ne emek, ne de beceri. Yine de anlayış ve alkış bekliyorlar. Eleştiriye karşı çıkmıyorum ama hak etmeyen şeyleri güzellemek de biraz fazla değil mi? Salaklıkla empati kurulmaz. Görün bak 3 seneye kalmaz benimle aynı fikre geleceksiniz.