Bu aralar evlilik düşüncesi aklımı kurcalıyor. Iyi de doğru insanı nasıl ve nerede bulacağız? Aşksız bir evlilik, meyvesiz bir ağaç gibi geliyor bana. Meyvesiz bir ağaç dedim sözgelimi -belki daha ürkütücü birşey, bilmiyorum- bu duygu, döngüsel olarak yılda birkaç kez yakılıyor beni. Gelenekçi değilim. Mutsuz da değilim doğrusu. Bu düşünceden tamamen sıyrılabilirim de. Ama yine de iş sonrası ev geldiğimde, bir ses, bir gürültü, kapıyı tebessümle açabilecek bir yaşam arkadaşı, bir yaşam yoldaşı istemiyor da değilim. Tuhaf zamanlardan geçiyorum...