Karanlıkken, sahip olduklarımızı göremeyiz. Bu onlara sahip olmadığımızı göstermez. Onlar hala gözümüzün önündedir. Kaybettiğimizi sandığımız şeylerin yalnızca gizlendiklerini anlayabilmek için tek yapmamız gereken, bir mum yakmak ya da bir umut ışığı bulmaktır.
Kendi değerinizi bulmak için çalışıp çabalamak zorunda değilsiniz. Sizler güncellenmesi gereken birer cep telefonu değilsiniz. Değeriniz üretkenlikle, spor yaparak, vücudunuzu şekillendirerek kazanılan, bir şey yapmadığınızda yitirilen bir şey değil. İnsanın değer hiç durmadan çevrilmesi gereken bir tabak değildir. Zaten vardır. Özdedir, doğuştandır. “Yapmakta” değil, “olmaktadır”.
Mutluluğa giden bir kapı kapandığında, bir başkası açılır; ama çoğu zaman kapanan kapıya bakakaldığımızdan, bizim için açılan öteki kapıyı göremeyiz.
-Helen Keller