bir insan yalnızlığa alıştırıldığında, ondan iyi şeyler beklemek saçmalık oluyor. o insanın sana ihtiyacı varken sen onu görmedin, duymadın ya da istemedin. ama o insan sana hep kucak açtı. sen her yaralandığında o insana gittin. ama o insana hiç yardım etmedin. sadece anlattın, anlattın ve anlattın. bir kere bile nasıl olduğunu sormadın. bu yüzden kırılıp döküldüğünde gidebilecek kimsen kalmadı. yalnızlık işte.